چهار سال از شروع نوشتن این وبلاگ گذشت...

مرداد ۸۷

مرداد ۸۸

مرداد ۸۹

مرداد ۹۰

مرداد ۹۱

سالهایی که روزهایی از ان شادی بود وروزهایی غم. خیلی ها آمدند و رفتند و اندکی ماندند.هروقت دوستی ترک میکرد انگار دنیا را به من میدادند و با شکست هر همسفر قلبم شکسته میشد.روزهایی که من می شکستم دوستانم تسلی میدادند و روزهایی که دوستانم من سنگ صبورشان میشدم.وخوشحالم که هنوز نفسی برای ترک کردن وجود دارد و دوستانی برای رها شدن از این اسارت روح دست به دست هم داده اند. برای هممه شما آرزوی موفقیت میکنم. به امید شادی همه دلهای غمگین.