سلام. یک کامنت امیدوار کننده از طرف یه همسفر امیدوار که امیدوارم روز به روز توی ترک موفق باشن و همیشه راه های پراز نور خدا رو برای رسیدن به مقصدشون انتخاب کنن.

 

به نام خدا.

به نام همونی که نشناختمش.اما همیشه بهش امید داشتم.می خوام یه چیزی به همه ی اونایی بگم که فکر میکنن اونقدر گناهکارن که بخشیده نمی شن.فکر نکنین که می خوام توهین کنم اما ببخشید شاید خیلی از اونایی که فکر میکنن گناهکارن در مقابل گناهکاری من جوجه ای بیش نباشن.گناهکاری که چند سال نماز نخونده قرآن نخونده روزه نگرفته تازه توی همون ماه رمضان استمنا’ هم کرده
و اما آخرین جنایتی که کرده واقعا ازتون معذرت میخوام شاید چندش آور باشه 10سال یا بیشتر جنب بوده غسل نکرده.البته غسل کرده اما چند ساعت بیشتر دوام نیاورده.اما الان هرچند تا این لحظه ترک نکردم اما امیدوارم چون حداقل الان بیشتر نمازامو میخونم و بیشتر روزهامو گرفتم و گاهی هم قرآن میخونم و چند آیه ای هم حفظ کردم.حالا فقط بعضی شبا پیش میاد که من جنب به رختخواب برم.بازم خدا رو شکر که یه پیشرفتی داشتم.آخرین تلاشم یه نتیجه کوچیک داشت.بیش از 3 هفته ترک.این برای کسی که بیش از 2 هفته نتونسته یه گام به جلوه.اینا رو نوشتم فقط برای این چند کلمه ی آخر...

لعنت به نا امیدی