پل
همه ما اینجا همسفریم و هدف مشترکی داریم.هدف ما رسیدن به یک مقصد هستش مقصدی که با رسیدن به اون در واقع جهت جدیدی رو برای خودمون تو زندگی ایجاد میکنیم.مقصد ما رهایی هستش.رهایی از چیزهایی که قلبا آنها رو دوس نداریم اما خودمون رو راضی کرده ایم که حضور داشته باشن و همین راضی کردن پای ما رو بند کرده و روح ما رو تسخیر.درواقع کل زندگی مبارزه برای رسیدن به اهداف هستش و هر اندازه هدفمون برای ما مهمتر باشه ما حاظر به دادن بهای بیشتری برای هدف و مقاومت بیشتری برای رسیدن در راه رسیدن به این هدف هستیم .هدف ما در اینجا دور شدن از ناخواسته ها و رسیدن به خواسته ها هستش.خواسته هایی که مدت هاست شوق رسیدن به اون رو تو وجودمون داریم.من اسم این وبلاگ رو گذاشتم پل! برای من این وبلاگ پلی بوده و هست بین دنیای تاریک قبل از شروع ودنیای پرنور پیش رو.هم اکنون از دنیای تاریک فاصله گرفته ام اما کاملا خودم رو جزء دنیای پرنور نمی دانم.اما نسیم خوش اون رو دارم با تمام وجودم احساس میکنم. تو این مسیر بعضی مواقع سرعت میگرفتم وشوق وصف ناپذیری برای رفتن به اون سمت پل داشتم و بعضی وقتا لنگ لنگان ادامه میدادم و لی می رفتم و ساکن نبودم.وهر موقع لنگ لنگان به راهم ادامه میدادم یاد این جمله می افتادم که "ان که می لنگد یعنی هنوز راه می رود"تو این مسیر تجرب های گرانبهایی از همه شما دوستان ارزشمندم کسب کردم.تجربه هایی که من تو این دنیای پرفراز و نشیب کسب کردم در دنیای خارج از ترک نیزباعث هموارتر شدن مسیر زندگی ام شد.زندگی که تا قبل از اقدام برای ترک شبیه یه خواب عمیق بود.از همه شما همسفران که با بودن و حضورتان باعث تغییر نگرش من نسبت به خودم و زندگی ام شدین صمیمانه تشکر و قدردانی میکنم.تک تک شما دوستان مانند کلید هایی بودین برای قفل های مدتها بسته زندگی ام.اکنون که این مطلب رو مینویسم بوی خوش دنیای نور تمام وجودم رو سیقل داده اند و احساس پالایش شدن دارم.و احساس خوبی نسبت به اول خودم و بعد پیرامونم دارم.
من دنیای ترک رو یه دنیای کاملا متفاوت از دنیاهایی دیگه ای که تو این دنیا وجود دارن میدونم.تو دنیای ترک کسی به خاطر این که به هدفش برسه نمیاد اهداف و احساسات دیگران رو زیر پابزاره تا ازاونا برا خودش پله ای درست کنه تا به هدف های خودش برسه.تو دنیای ترک هدف هر کس رسیدن خودش و همسفراش به هدفهاش هستش.تو این دنیا اگه پرنده اسیری از قفس آزاد شدحس خوشحالی و رهایی وجود همه پرندگان چشم به پرواز دوخته رو فرا میگیره و بوی خوش پرواز مشام همه مشتاقان رو نوازش میده.اینجا همه از خوشحالی هم خوشحال و از ناراحتی هم ناراحت میشن.و همین صمیمیت و حمایت حلقه گمشده دنیاهای اطراف ما هستش.
به امید رهایی همه پرندگان چشم به پرواز دوخته
ترک خودارضایی: